Laat in de middag rijden we een stukje door het binnenland van Rhodos eiland. We besluiten op deze warme dag iets verkoelends op te zoeken. Onze keuze valt op de Zeven Bronnen, Epta Piges genoemd.

We rijden een stuk door bergen en heuvelachtig gebied wat prachtig is om te zien. Op een vrij verlaten weg komen we plotseling de afslag naar de bronnen tegen en moeten we zeer steil omhoog rijden over een slecht stuk wegdek. De auto moet zijn best doen om hier omhoog te rijden en de kinderen vinden het spannend. Ik ook trouwens want het kostte me best wel wat moeite om goed en behendig hier naar boven te rijden.

Boven aangekomen, komen we bij een restaurant en souvenirshop aan. Het restaurant ligt boven en naast de zeven bronnen die met genummerde bordjes staan aangegeven voor het geval je ze niet zou kunnen vinden. Eigenlijk lijkt het meer op een bergstroompje maar de omgeving maakt veel goed. Het is er bosrijk, koeler en beschaduwd. De omgeving is prachtig en we lopen een stuk de benedenloop af.

Er is hier een 175 meter lange tunnel dwars door een stuk heuvel heen waar een deel van het water van de bronnen stroomt naar een groot meer. Je kan door de tunnel lopen met waterschoenen aan. In het midden zit een put naar boven mocht je er persé uit willen. Michel en ik besluiten niet de tunnel in te gaan want voor Michel is het te laag en zou hij krom moeten lopen. Ikzelf zie het niet zitten om in een nauwe doorgang in het stikdonker te lopen door een berg/heuvel heen. Brrrr... De kinderen willen het dolgraag doen en ik kijk bedenkelijk. Moet ik 'mijn' kinderen dit wel alleen laten doen? Is het wel veilig? Wat gebeurt er als er iets gebeurt? Kunnen ze het dan aan met zijn twee? Ze zijn bijna 15 en 11. Een beetje vertrouwen moet je toch wel in ze hebben...

Met lichte tegenzin stem ik er in toe dat ze met zijn twee door de tunnel gaan. Tenslotte gaan er dagelijks honderden mensen doorheen dus waarom zou het nu niet gaan? Ik wacht bij de put in het midden om te horen/zien of het goed gaat. Michel staat bij het uiteinde bij het meertje waar de tunnel in uitkomt. Gelukkig komen ze bij een jong Engels stel terecht dat hun GSM als zaklamp gebruiken en hierdoor licht in de donkere tunnel bieden. Ze hebben het erg naar hun zin en ik hoor hun schrille stemmen en gelach al van verre door de put omhoog klinken. Dat zit wel goed.

Vol spanning en opgewonden opluchting komen ze er na een dikke 10 minuten uitgelopen. 175 meter in het donker in een tunnel met stromend water is best spannend. Ze geven toe dat als er geen licht was geweest en ze enkel met zijn twee waren geweest, dat ze er niet ingegaan waren. Mijn dappere kids

Gelukkig hebben we dit jaar geen aardbeving gehad in Griekenland zoals toen bij Kos.. je zal toch net in zo'n tunnel zitten... brrr moet er niet aan denken.

Je kan bij het meertje ook nog een stuk omlaag lopen en er schijnt daar een waterval te zijn. Ik hoorde volgens mij wel water lopen of het was het ruisen van de bladeren van de bomen door de wind. Ik weet het niet. We hadden in ieder geval geen zin meer om nog meer te gaan lopen door toch wel stijl terrein. We hadden er niet de juiste schoenen voor aan en Maaike was al flink geschaafd bij een uitglijder op de rotsige steentjes.

We kijken nog even bij de souvenirshop en bewonderen daar de enorme wurgslang die daar in een terrarium ligt samen met een kleine boa. De eigenaresse vertelt dat hij een om de zoveel dagen een muis of kuiken krijgt en dat ze hem al een tijdje hebben. Het is een prachtig beest.