Dag Rhodos
Vandaag gaan we (helaas) alweer terug naar huis. Van mij had het nog best een paar dagen langer mogen duren. Ik had nog graag bij Monolithos het kasteel bezocht of Ancient Kamiros bekeken maar de rest van het gezin had niet zo'n zin meer in oude gebouwen of ruïnes.
We staan vroeg op omdat we rond 9.15 uur klaar moesten staan met onze bagage voor de bus die ons naar het vliegveld terug gaat brengen. We zetten onze wekkers om 7.30 uur en we staan vlot op. De koffers hadden we gisteravond al gepakt dus daar hoeven we alleen de laatste toiletspullen in te doen.
We gaan naar de eetzaal om ons laatste ontbijt te nuttigen en drinken nog een bakje koffie. Het is wederom frisjes vandaag en het weer is niet echt lekker. Sneu voor degenen die net zijn aangekomen. De weersvoorspelling voor de komende tijd is wisselvallig. Ik hoor dat het in Nederland frisjes is met een zonnetje.
De bus haalt ons rond half 10 op en na een aantal stops bij andere hotels waar nog wat mensen dienen te worden opgehaald, gaan we naar het vliegveld. Het inchecken gaat vlot en we kunnen daarna vlot onze koffers bij het Dropoff point inleveren. Paspoort controle vindt er niet plaats en we lopen al snel in het taxfree gedeelte. De prijzen zijn hier gigantisch duur. We nemen vier ijsjes en dat kost hier 13 euro. Weliswaar is alles merkartikel maar dit vind ik echt niet normaal meer. Als je dat omrekent in guldens kosten die vier ijsjes dus bijna 30 gulden. En ze zijn niet echt iets bijzonders (Bounty en Maltezer ijsjes).
Omdat alles zo vlot gaat vertrekken we zelfs eerder dan gepland. We zijn immers compleet dus geen reden om nog verder te wachten. Al snel vliegen we boven Rhodos en verlaten we het eiland rond half 12. Er is een uur tijdsverschil met Nederland en we reizen terug in de tijd.
De vlucht gaat voorspoedig en ik heb nog zicht op een stuk van Turkije en de Griekse eilanden, daarna een lang stuk bewolking en daarna zie ik delen van Duitsland. Rond 14 uur landt het vliegtuig alweer na een kleine drie en half uur vliegen.
Michel haalt de auto op van lang parkeren terwijl de kinderen en ik de koffers afwachten. Dat duurt even zodat Michel eerder terug is met de auto dan dat ik de koffers heb kunnen pakken. We rijden vlot terug naar Breda omdat het hemelvaart is vandaag. Als we aankomen is het stil in huis. Alle katten zijn buiten en de hond zit nog in de kennel. De tuin is een explosie van kleur en blad geworden de afgelopen week. Het bloeit en groeit helemaal vol en het ziet er kleurig uit.
We gaan gelijk de foto's bekijken en genieten nog even na.. en terwijl we dat doen is Mulan al naar binnen gekomen en ligt spinnend tegen me aan. Ze is wat hees van het mauwen zoals altijd maar ze ziet er verder prima uit. Yuna zien we pas 's avonds laat binnen komen. Beiden hebben zich kennelijk prima vermaakt ondertussen.
De struisvogelfarm
Een volledig onbekend fenomeen kwamen we onderweg naar Paradisi tegen. Een struisvogelfarm. Deze staat nergens in de reisgidsjes als toeristische trekpleister van dit eiland vermeld maar de borden langs de kant van de weg lieten zien dat het om een klein soort dierentuin ging.
Daar wilden de kinderen (zo oud als ze zijn) toch wel graag even een kijkje nemen, dus ik draai de auto weer om en rijd een stukje terug en draai een smalle weg in richting een boerderij. Na 1200 meter rijden komen we aan op de parkeerplaats bij de struisvogelfarm.
Wat kennelijk ooit begonnen is als boerderij, is inmiddels uitgegroeid tot een kleine dierentuin. Er wordt toegang geheven en we kunnen zakjes mais kopen om de dieren mee te voeren. We krijgen een kaartje mee met waar we alle dieren kunnen vinden, alleen de kangoeroe en de vos ontbreken want die zijn van de winter doodgegaan en er zijn nieuwe dieren voor onderweg maar die zijn door de pasen vertraagd en nog niet aangekomen.
We lopen het pad af en komen als eerste bij de struisvogels. Tjee wat kunnen die snavels hard pikken in je hand als je ze wat mais aan biedt. Het is niet aan te raden. Wist je dat een struisvogel ei ruim anderhalve kilo weegt en dat het vrouwtje in bepaalde maanden er dagelijks eentje legt? We krijgen er eentje in onze handen gelegd en het voelt echt zwaar aan.
In de souvenirshop aan het eind kan je bewerkte (lege) eieren kopen evenals andere (streek) producten zoals honing, zeep, kruiden, struisvogelveer plumeaus, geiten huiden, knuffel struisvogels en nog wat kleine dingetjes.
Ze hebben er verder nog wilde zwijnen, ganzen, konijntjes, een stinkdier, hertjes, geiten, stekelvarken, aapjes, wasberen, schapen, ponys en ginet katten. Het is wel leuk om hier rond te lopen. Het lijkt een soort prive collectie van een uit de hand gelopen dieren hobby. Als deze man zo doorgaat heeft hij dadelijk Blijdorp in zijn achtertuin. Gelukkig is zijn achtertuin best groot dus hij kan het hebben.
Bij het huis is een restaurant met snackbar. Hij is duidelijk ingericht op het ontvangen van toeristen. Naast deze farm ligt een stukje verderop een wijnfabriek en iets met olijven. Ik vermoed dat hier zomers best wel wat volk komt dat uit de vlindervallei is gekomen.
De geitenvallei in Petaloudes
We rijden van Kalithea naar Faliraki. Faliraki is het Chersonissos van Rhodos, vertelde de Sunweb mevrouw. We zouden hier niet willen zijn tenzij we van Barbie like omgevingen houden. Nou dat viel wel mee maar we wilden het toch even zien en er rond wandelen.
Faliraki is een langgerekt stadje met veel winkeltjes en restaurantjes. Althans dat hebben wij er van gezien. Hier en daar een striptease tent en vermoedelijk veel hotels langs de kust. We hebben ons vermaakt met een intensieve shopsessie. Hier hebben we een tas, t-shirts, eau de toilettes en wat souvenirs gekocht als herinnering aan Rhodos. Daarna nog maar eens een overheerlijk pitabroodje Gyros gegeten om het af te leren.
Hierna hadden we het hier wel gezien en zijn we het binnenland in gereden richting Psinthos en Petaloudes. Ondanks dat we wisten dat er nu in mei geen vlinders zijn, besluiten we de vlindervallei te bezoeken. Het moet een mooie boswandeling zijn.
Eenmaal bij de Vlindervallei aangekomen is het er uitgestorven. De meneer rekent ons half tarief en zegt erbij dat er geen vlinders zijn en of we dat weten? Ja dat weten we. Die zijn er pas in juli en augustus immers. We lopen omhoog via de houten bruggetjes en kiezelpaden. Het is niet makkelijk lopen met die ongelijke stenen. De omgeving is wel mooi om te wandelen. Erg bosachtig. Een klein stroompje ontstaat vanuit een dunne waterval met een vochtige bemoste wand waarlangs varenachtige planten groeien.
De bomen groeien hier soms horizontaal langs de rotsen en de bovenliggende boomwortels zijn wel opvallend om te zien. We zien een geit hoog op een steile wand en verwonderen over de behendige sprongen die ze maakt steil naar boven. In de verte horen we een jong geitje mekkeren wat ons langzaam nadert. Dan ziet het jonge geitje kennelijk zijn moeder (?) en spurt als een volleerde steenbok over de rotsblokken, het pad en de stenen aan de overkant van het stroompje en rent de steile wand op om moeders te begroeten.
Het is een aandoenlijk schouwspel als het jonkie luid mekkerend de oudere geit begroet die onverstoorbaar door gaat met het begrazen van de vegetatie die op de rotsige wand groeit. We dopen deze vallei daarom maar om in de geitenvallei. Die zitten er immers wel maar inderdaad geen vlinder te bekennen. Maaike en ik hebben het dan wel gehad als Kars en Michel nog een stukje naar boven klauteren. Al gauw komen ze terug naar beneden. Nee daar was ook weinig te zien of te beleven.
We lopen langzaam terug het pad af en besluiten verder te rijden richting Paradisi en Kremasti.
Kalithea Thermen - Kalithea Piges
De laatste dag in Rhodos alweer voordat we morgen terugreizen naar Nederland. Het weer is omgeslagen en het is er licht bewolkt met een graad of 20. De warme hitte is verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een koeler weertype. Ik had het al gezien omdat de zee steeds heiiger werd en de zwaluwen vreemd laag vlogen de afgelopen dagen. Het leek er al op dat het weer om zou slaan en ook hier geldt dus dat als de zwaluwen laag over scheren dan wordt het koeler.
We besluiten nog eenmaal eens flink gebruik te maken van onze auto en rijden via Rhodos stad naar de andere kant van het eiland richting Kalithea. Daar zouden bronnen zijn die open zijn voor publiek. De zogenaamde Kalithea Thermen. In de Romeinse tijd was dit een kuuroord en voor 2003 helemaal vervallen. Inmiddels is men 10 jaar later al aardig opgeschoten met de restauratie ervan.
Er liggen weer prachtige kiezelvloeren met mozaieken in zwarte en witte ronde kiezels. Dit zie je op het eiland van Rhodos vaker. Veel symmetrische patronen of zee patronen worden hier uitgebeeld.
Kalithea Thermen wordt weer helemaal in ere hersteld als badhuis en kuuroord en het ziet er ondanks het koele en wat sombere weer toch schitterend uit. Helaas doet de grote fontein bij de ingang het niet maar verder is het bezoek wel de moeite waard.
De vele bogen geven het een Grieks Romeins uiterlijk en hier en daar zijn fonteinen gerestaureerd. In de met zuilen overspannen gang en omloop vind je foto's van voor en na de restauratie. Het is indrukwekkend om te zien hoeveel werk hier inmiddels is verzet.
Buiten is het wat winderig en we lopen dan ook voorzichtig naar het hoogste punt wat een goed uitzicht over zee en op het thermen complex biedt. Daarna lopen we via een lange pergola terug naar het parkeerterrein. Hier vind je ook de animalshelter.
Rhodos stad voor de laatste keer
Vandaag gaan we nog eenmaal terug naar Rhodos stad. Dit keer om een boottochtje te maken met een glasbodemboot. Het leuke van deze boten is dat je door de doorzichtige bodem van de boot onderwater kan kijken naar rotsen, vissen en alles wat er nog meer leeft en ligt.
We hebben een eenvoudig bootje uitgekozen die ons voor 13 euro een half uur durende tocht langs de havens en het oude Rhodos vaart. De boot vaart expres vrij langzaam zodat je ook goed naar beneden in het glasheldere water kan kijken naar de vissen, krabbetjes, schelpen en enorme rotsblokken die er liggen. Hier en daar zie je een verdwaalde kanonskogel op de bodem.
De kapitein voert ons langzaam de haven uit met de twee pilaren met herten en vaart rustig om het vestingwerk heen met de vuurtoren. Daarna doet hij de oude haven aan langs de oude stad en we zien nu de stadsmuren in hun volle glorie.
De poorten en vestingwerken zijn enorm en ook het kasteel is vanaf het water goed te zien. Hier op het water is het heerlijk koel en we genieten dan ook zichtbaar van deze tocht. We varen langzaam langs de vissersboten, de plezierjachten en de enorm lange vestingmuren waarna hij af draait naar de buitenkant van de haven met de grote schepen. Hier meren de ferrys en de cruiseschepen aan alsmede de luxere grote jachten.
Dan gaat hij een stuk buitengaats. Langzaam maar zeker voert hij de snelheid flink op en bijna als een echte speedboot ketst de boot op volle zee over de golven heen. De wind waait stevig in onze haren en de petjes tegen de zon moeten nu echt vast gehouden worden anders vliegen ze zo over zee. Dit is leuk! Het gaat zo lekker hard
Daarna draaien we de nieuwe haven weer in en zien we de moorse gebouwen die daar staan in hun volle glorie staan. Zo kan ik een stuk beter fotograferen vanaf het water. Jammer dat dit boottochtje niet langer kon duren want het beviel me wel. Volgende keer toch maar weer een dagtocht maken? Michel en ik overwegen de boot met kapitein misschien maar voor de rest van de dag af te huren.. we zitten toch alleen verder en voor 50 euro wil hij dat misschien wel doen
Terug in de warme haven trakteren we onszelf op een lekkere slushpuppy. De dame achter het kraampje maakt er ware kunstwerkjes van met verschillende kleuren en smaakjes. Ze weet hoe ze iets leuk aan de man moet brengen en gelijk heeft ze. Je moet je toch op een of andere manier onderscheiden als er al zoveel van hetzelfde zijn. Daarna nemen we nog een Italiaans ijshoorntje met tiramisu of amandel met honing smaak. Langzaam slenteren we door de alweer gesloten binnenstad met peperdure merk zaken. Ze vieren hier wel lang pasen. Het scheelt ons dan wel parkeergeld maar het is wel een beetje jammer dat we modern Rhodos niet open hebben gezien.
De kinderen brengen de middag zwemmend in het zwembad door en ik vind het wel best verder. Mijn voeten doen best zeer en ik ben het lopen even beu. Ik wil gewoon rustig zitten en genieten van de laatste dagen hier.
Lindos en dan via Siana naar Kamiros
Vandaag besluiten we een flink eind te gaan rijden naar de warme tot zeer hete zuidkant van het eiland van Rhodos. Hier ligt het prachtige witgepleisterde oude stadje Lindos. Een erg druk stadje trouwens waar busladingen toeristen de gehele dag door gedropt worden en waar het moeilijk is om een parkeerplaatsje te vinden in de steile nauwe straatjes. Het verkeer is wat chaotisch en al gauw kunnen we bij een van de beach parkings terecht. Dan is het nog wel een stukje terug lopen om echt in het stadje te komen. Dat geeft niet want het uitzicht op Lindos en de baai die er voor ligt is prachtig.
Als je naar Lindos gaat met zonnig weer is het echter wel aan te raden om flink wat water mee te nemen. Hier aan de zuidkant van het eiland ontbreekt het zo heerlijke koele briesje en het is dan ook snikheet. Al gauw parelen er zweetdruppels langs mijn voorhoofd en mijn haren steek ik gauw op. Het is zo'n indringende lome hitte die zelfs lopen best zwaar maakt. Gelukkig bereiken we Lindos al snel en kunnen we wat in de schaduw van de witgekalkte huisjes en overkapingen van de vele winkeltjes lopen.
Lindos heeft enorm veel ezels. Je kan er ezeltje rijden en ik heb me laten vertellen dat deze ezeltjes goed verzorgd worden en regelmatig worden 'ververst' zodat ze niet de hele dag door met toeristen op hun rug hoeven sjouwen. Dat verversen zie ik inderdaad gebeuren. Een aantal keren zie ik ze met een rits ezels naar de andere kant gaan om met een verse rits terug te komen. Ze zien er verder goed verzorgd uit qua hoefjes en vacht. Het verbaast me wel dat deze ezeltjes geen hoefijzers dragen als ze de hele dag zo op de keitjes van de stad lopen te draven.
Toch blijf ik het wel zielig vinden. Zo'n kleine ezel met een volwassen vent of vrouw er op. Normaliter rijden volwassen ook geen ponys maar paarden. De ezels zijn best wel kleine en wat tengere dieren. Ik zie dat ze rakelings langs muren gaan en kan me voorstellen dat zo'n ritje best eens kan leiden tot wat schaafwonden aan ellebogen en schenen. De ezeltjes zijn trouwens inmiddels een met uitsterven bedreigde diersoort in Griekenland las ik later in een tot kleine dierentuin omgebouwde struisvogelfarm.
Lindos zelf is mooi. Wederom veel souvenirshops en ook hier wordt er fors gerekend voor artikelen. Dat viel me in Rhodos stad ook al op. De prijzen voor t-shirts en andere kleding is fors te noemen in vergelijking met Nederland. Vroeger kon je naar deze streken om goedkoop shirtjes te kopen, nu hoef je dat zeker niet meer te doen. Alleen nog buiten de toeristencentra liggen de prijzen iets vriendelijker. Ik laat me vertellen dat dit komt door de hoge huren van de panden cq grond tegenwoordig vanwege de crisis in Griekenland.
Na een ruim uur wandelen in de bloedhitte hier verlaten we Lindos om gauw weer terug te gaan naar de koelere noordkant van het eiland. Ik ben blij dat we hier niet geboekt hebben want dit is veel te heet voor ons.
We rijden via Pefkos naar Genadi om daar weer de oversteek te maken naar de andere kant van het eiland. We besluiten om vandaag niet de lunch in het hotel te gebruiken omdat we dan eerst weer helemaal terug zouden moeten rijden naar Ialysos en dat is best wel ver vanaf hier. We lunchen daarom in een bergdorpje Apolakia genaamd, halverwege de oversteek. Als je hier doorheen rijdt kom je op een pleintje met allemaal restaurantjes waar je heerlijke pitabroodjes met giros kan eten. Een flink glas koele ijsthee erbij en onze honger en dorst worden gelest en al gauw zitten we heerlijk te genieten van het koele briesje wat hier ook waait.
Een vriendelijke oude griekse man die naast me zit, knoopt een gesprek met mij aan. Het gaat half in het Duits met wat Engels er doorheen en de rest moet maar met gebaren want behalve Grieks spreekt hij niet zoveel andere talen. Toch vindt hij het erg leuk om over zichzelf en zijn leven te vertellen. Hij is icoonschilder geweest en nou is hij met pensioen. Ze wonen in Rhodos stad maar waren hier in Apolakia oorspronkelijk geboren. Zijn dochter woont nog hier en omdat het pasen was zijn ze bij hen op bezoek gegaan. Dit is zijn geboortedorp en hij heeft hier ook nog een huisje met een grote tuin. Vervolgens haalt hij voor ons vier sinasappels uit zijn boomgaard die bijzonder sappig en zoet zijn. Verser kan je ze niet hebben. Hij geniet er zichtbaar van als de kinderen en wij zijn sinasappels pellen en opeten.
Hij heeft in Utrecht, Rusland en in London gewerkt in het verleden. Ik vermoed dat hij daar restauratiewerken heeft gedaan als icoonschilder. Deze man met zijn twinkelende bruine ogen is toch zeker al in de zestig of zeventig. Ik vind hem erg sympathiek ook al praat hij wat veel. UIteindelijk rekenen we 17 euro af en we hebben daarvoor heerlijk gegeten en gedronken. I love gyros
De kinderen zijn lam, warm en hebben het wel gehad met steden en kastelen. Ze willen de zee in en we hadden ze dat ook beloofd. We rijden door het hooggebergte heen via het hoge bergdorp Siana. De omgeving is prachtig zo tussen de bergen.
Daarna beginnen we aan de afdaling richting Kamiros. Daar liggen ook oude Griekse stadsresten maar ik geloof niet dat ik dit mijn gezin nog aan kan doen. We nemen daarom de afslag naar Kamiros beach bij het restaurantje Porto Antico waar ze heerlijke vruchtencocktails aan het strand serveren.
De kinderen en Michel trekken hun zwemkleding aan en duiken de verkoelende zee in terwijl ik me op een ligbedje nestel met het boekje over Rhodos. Ik bestel een fruitcocktail en bedenk me dat dit zo'n beetje paradijs moet zijn als ik langzaam in slaap dommel..
Zeven Bronnen - Epta Piges Kolympia
Laat in de middag rijden we een stukje door het binnenland van Rhodos eiland. We besluiten op deze warme dag iets verkoelends op te zoeken. Onze keuze valt op de Zeven Bronnen, Epta Piges genoemd.
We rijden een stuk door bergen en heuvelachtig gebied wat prachtig is om te zien. Op een vrij verlaten weg komen we plotseling de afslag naar de bronnen tegen en moeten we zeer steil omhoog rijden over een slecht stuk wegdek. De auto moet zijn best doen om hier omhoog te rijden en de kinderen vinden het spannend. Ik ook trouwens want het kostte me best wel wat moeite om goed en behendig hier naar boven te rijden.
Boven aangekomen, komen we bij een restaurant en souvenirshop aan. Het restaurant ligt boven en naast de zeven bronnen die met genummerde bordjes staan aangegeven voor het geval je ze niet zou kunnen vinden. Eigenlijk lijkt het meer op een bergstroompje maar de omgeving maakt veel goed. Het is er bosrijk, koeler en beschaduwd. De omgeving is prachtig en we lopen een stuk de benedenloop af.
Er is hier een 175 meter lange tunnel dwars door een stuk heuvel heen waar een deel van het water van de bronnen stroomt naar een groot meer. Je kan door de tunnel lopen met waterschoenen aan. In het midden zit een put naar boven mocht je er persé uit willen. Michel en ik besluiten niet de tunnel in te gaan want voor Michel is het te laag en zou hij krom moeten lopen. Ikzelf zie het niet zitten om in een nauwe doorgang in het stikdonker te lopen door een berg/heuvel heen. Brrrr... De kinderen willen het dolgraag doen en ik kijk bedenkelijk. Moet ik 'mijn' kinderen dit wel alleen laten doen? Is het wel veilig? Wat gebeurt er als er iets gebeurt? Kunnen ze het dan aan met zijn twee? Ze zijn bijna 15 en 11. Een beetje vertrouwen moet je toch wel in ze hebben...
Met lichte tegenzin stem ik er in toe dat ze met zijn twee door de tunnel gaan. Tenslotte gaan er dagelijks honderden mensen doorheen dus waarom zou het nu niet gaan? Ik wacht bij de put in het midden om te horen/zien of het goed gaat. Michel staat bij het uiteinde bij het meertje waar de tunnel in uitkomt. Gelukkig komen ze bij een jong Engels stel terecht dat hun GSM als zaklamp gebruiken en hierdoor licht in de donkere tunnel bieden. Ze hebben het erg naar hun zin en ik hoor hun schrille stemmen en gelach al van verre door de put omhoog klinken. Dat zit wel goed.
Vol spanning en opgewonden opluchting komen ze er na een dikke 10 minuten uitgelopen. 175 meter in het donker in een tunnel met stromend water is best spannend. Ze geven toe dat als er geen licht was geweest en ze enkel met zijn twee waren geweest, dat ze er niet ingegaan waren. Mijn dappere kids
Je kan bij het meertje ook nog een stuk omlaag lopen en er schijnt daar een waterval te zijn. Ik hoorde volgens mij wel water lopen of het was het ruisen van de bladeren van de bomen door de wind. Ik weet het niet. We hadden in ieder geval geen zin meer om nog meer te gaan lopen door toch wel stijl terrein. We hadden er niet de juiste schoenen voor aan en Maaike was al flink geschaafd bij een uitglijder op de rotsige steentjes.
We kijken nog even bij de souvenirshop en bewonderen daar de enorme wurgslang die daar in een terrarium ligt samen met een kleine boa. De eigenaresse vertelt dat hij een om de zoveel dagen een muis of kuiken krijgt en dat ze hem al een tijdje hebben. Het is een prachtig beest.