Vandaag besluiten we een flink eind te gaan rijden naar de warme tot zeer hete zuidkant van het eiland van Rhodos. Hier ligt het prachtige witgepleisterde oude stadje Lindos. Een erg druk stadje trouwens waar busladingen toeristen de gehele dag door gedropt worden en waar het moeilijk is om een parkeerplaatsje te vinden in de steile nauwe straatjes. Het verkeer is wat chaotisch en al gauw kunnen we bij een van de beach parkings terecht. Dan is het nog wel een stukje terug lopen om echt in het stadje te komen. Dat geeft niet want het uitzicht op Lindos en de baai die er voor ligt is prachtig.

Als je naar Lindos gaat met zonnig weer is het echter wel aan te raden om flink wat water mee te nemen. Hier aan de zuidkant van het eiland ontbreekt het zo heerlijke koele briesje en het is dan ook snikheet. Al gauw parelen er zweetdruppels langs mijn voorhoofd en mijn haren steek ik gauw op. Het is zo'n indringende lome hitte die zelfs lopen best zwaar maakt. Gelukkig bereiken we Lindos al snel en kunnen we wat in de schaduw van de witgekalkte huisjes en overkapingen van de vele winkeltjes lopen.

Lindos heeft enorm veel ezels. Je kan er ezeltje rijden en ik heb me laten vertellen dat deze ezeltjes goed verzorgd worden en regelmatig worden 'ververst' zodat ze niet de hele dag door met toeristen op hun rug hoeven sjouwen. Dat verversen zie ik inderdaad gebeuren. Een aantal keren zie ik ze met een rits ezels naar de andere kant gaan om met een verse rits terug te komen. Ze zien er verder goed verzorgd uit qua hoefjes en vacht. Het verbaast me wel dat deze ezeltjes geen hoefijzers dragen als ze de hele dag zo op de keitjes van de stad lopen te draven.

Toch blijf ik het wel zielig vinden. Zo'n kleine ezel met een volwassen vent of vrouw er op. Normaliter rijden volwassen ook geen ponys maar paarden. De ezels zijn best wel kleine en wat tengere dieren. Ik zie dat ze rakelings langs muren gaan en kan me voorstellen dat zo'n ritje best eens kan leiden tot wat schaafwonden aan ellebogen en schenen. De ezeltjes zijn trouwens inmiddels een met uitsterven bedreigde diersoort in Griekenland las ik later in een tot kleine dierentuin omgebouwde struisvogelfarm.

Lindos zelf is mooi. Wederom veel souvenirshops en ook hier wordt er fors gerekend voor artikelen. Dat viel me in Rhodos stad ook al op. De prijzen voor t-shirts en andere kleding is fors te noemen in vergelijking met Nederland. Vroeger kon je naar deze streken om goedkoop shirtjes te kopen, nu hoef je dat zeker niet meer te doen. Alleen nog buiten de toeristencentra liggen de prijzen iets vriendelijker. Ik laat me vertellen dat dit komt door de hoge huren van de panden cq grond tegenwoordig vanwege de crisis in Griekenland.

Na een ruim uur wandelen in de bloedhitte hier verlaten we Lindos om gauw weer terug te gaan naar de koelere noordkant van het eiland. Ik ben blij dat we hier niet geboekt hebben want dit is veel te heet voor ons.

We rijden via Pefkos naar Genadi om daar weer de oversteek te maken naar de andere kant van het eiland. We besluiten om vandaag niet de lunch in het hotel te gebruiken omdat we dan eerst weer helemaal terug zouden moeten rijden naar Ialysos en dat is best wel ver vanaf hier. We lunchen daarom in een bergdorpje Apolakia genaamd, halverwege de oversteek. Als je hier doorheen rijdt kom je op een pleintje met allemaal restaurantjes waar je heerlijke pitabroodjes met giros kan eten. Een flink glas koele ijsthee erbij en onze honger en dorst worden gelest en al gauw zitten we heerlijk te genieten van het koele briesje wat hier ook waait.

Een vriendelijke oude griekse man die naast me zit, knoopt een gesprek met mij aan. Het gaat half in het Duits met wat Engels er doorheen en de rest moet maar met gebaren want behalve Grieks spreekt hij niet zoveel andere talen. Toch vindt hij het erg leuk om over zichzelf en zijn leven te vertellen. Hij is icoonschilder geweest en nou is hij met pensioen. Ze wonen in Rhodos stad maar waren hier in Apolakia oorspronkelijk geboren. Zijn dochter woont nog hier en omdat het pasen was zijn ze bij hen op bezoek gegaan. Dit is zijn geboortedorp en hij heeft hier ook nog een huisje met een grote tuin. Vervolgens haalt hij voor ons vier sinasappels uit zijn boomgaard die bijzonder sappig en zoet zijn. Verser kan je ze niet hebben. Hij geniet er zichtbaar van als de kinderen en wij zijn sinasappels pellen en opeten.

Hij heeft in Utrecht, Rusland en in London gewerkt in het verleden. Ik vermoed dat hij daar restauratiewerken heeft gedaan als icoonschilder. Deze man met zijn twinkelende bruine ogen is toch zeker al in de zestig of zeventig. Ik vind hem erg sympathiek ook al praat hij wat veel. UIteindelijk rekenen we 17 euro af en we hebben daarvoor heerlijk gegeten en gedronken. I love gyros

De kinderen zijn lam, warm en hebben het wel gehad met steden en kastelen. Ze willen de zee in en we hadden ze dat ook beloofd. We rijden door het hooggebergte heen via het hoge bergdorp Siana. De omgeving is prachtig zo tussen de bergen.

Daarna beginnen we aan de afdaling richting Kamiros. Daar liggen ook oude Griekse stadsresten maar ik geloof niet dat ik dit mijn gezin nog aan kan doen. We nemen daarom de afslag naar Kamiros beach bij het restaurantje Porto Antico waar ze heerlijke vruchtencocktails aan het strand serveren.

De kinderen en Michel trekken hun zwemkleding aan en duiken de verkoelende zee in terwijl ik me op een ligbedje nestel met het boekje over Rhodos. Ik bestel een fruitcocktail en bedenk me dat dit zo'n beetje paradijs moet zijn als ik langzaam in slaap dommel..